BotChronicles
In de race om het transport te automatiseren gaat alle aandacht naar auto's. Toch bereikt de eerste autonome activiteit met echte alledaagse schaal misschien wel wandeltempo. Eind april meldde Starship Technologies de kaap van tien miljoen autonome leveringen te zijn gepasseerd, uitgevoerd op meer dan 300 locaties in acht landen door een vloot van ruim 3.000 stoeprobots. Volgens het bedrijf maken zijn robots inmiddels zo'n 125.000 oversteken per dag op autonomieniveau 4, dus zonder actieve menselijke supervisie per rit.
De economie begint op een echt bedrijf te lijken in plaats van op een laboratoriumproject. Starship stelt dat een robotlevering nu al 3 tot 4 dollar goedkoper is dan een levering per koerier, met als langetermijndoel ongeveer een dollar per bezorging. Onderzoek van Barclays, geciteerd door Reuters, raamt het wereldwijde winstpotentieel van autonome bezorging op zo'n 16 miljard dollar per jaar.
De Amerikaanse stoepoorlog
In de Verenigde Staten is de concurrentie uitgegroeid tot een heuse terreinstrijd. Serve Robotics, voortgekomen uit de Postmates-divisie van Uber, bouwde dit jaar zijn 2.000e robot en claimt de grootste stoepbezorgvloot van het land. Zijn vrolijke koeriers met grote ogen begonnen in Los Angeles en rijden nu in Miami, Dallas-Fort Worth, Atlanta, Chicago, Fort Lauderdale en Alexandria in Virginia, met bestellingen via zowel Uber Eats als DoorDash. Sinds maart bezorgen ze zelfs hamburgers van White Castle.
DoorDash besloot intussen zijn eigen machine te bouwen. Dot is een felrode robot van zo'n een meter breed die naast stoepen ook fietspaden en wegen gebruikt, tot 32 km/u rijdt en bijna 14 kilo eten meeneemt, ongeveer zes pizzadozen. Na een vroege start in de Phoenix-voorsteden Tempe en Mesa bereikte Dot in maart Fremont in Californië, en DoorDash zegt tegen eind 2026 een gebied rond Phoenix met 1,5 miljoen inwoners te willen bedienen. De platformen kopen niet langer alleen robotcapaciteit in: ze worden zelf robotbouwers.
Waarom de stoep sneller opschaalt dan de weg
De logica is eenvoudig. Een robot van 50 kilo op joggingsnelheid vormt een fractie van het risico van een robotaxi van twee ton: vergunningen zijn gemeentelijk in plaats van federaal, verzekeren is goedkoper en een operator op afstand kan een verdwaalde robot helpen zonder iemand in gevaar te brengen. Maaltijdbezorging is bovendien het ideale afgebakende probleem: korte, repetitieve, goed in kaart gebrachte routes met vergevingsgezinde lading.
De open vragen zijn eerder maatschappelijk dan technisch. De stoep is gedeelde ruimte, en belangenorganisaties van rolstoelgebruikers en blinde voetgangers waarschuwen voor obstakels op het pad; sommige steden hebben vergunningen eerder al beperkt. Ook platformkoeriers, van wie deze robots het inkomen rechtstreeks vervangen, hebben hun zorgen. Maar na tien miljoen leveringen lijkt een conclusie veilig: de robot die uw dagelijks leven verandert, rijdt u misschien nooit ergens naartoe. Hij brengt uw avondeten.